|
|
De Dolomieten zijn een zeer bergachtige streek in Noordoost Italië, tegen de grens met Oostenrijk aan, in de zuidelijke Alpen. Het kent bergmassieven met vaak loodrechte wanden, die een soms surrealistisch landschap vormen. De karakteristieke steensoort dolomiet is ontstaan uit overblijfselen van koraaleilanden van meer dan 200 miljoen jaar geleden.
Door deze steile rotswanden is de regio zeer geschikt voor routes waarbij men gebruik kan maken van stalen kabels en ladders op de moeilijke passages om zich te zekeren. Daarnaast kent het gebied ook veel wandeltochten zoals de lange afstand wandelingen Alta Via 1 t/m 9 (letterlijk: hoge wegen). Op de tweede wandeling volgen we de Alta Via 1 die langs het beroemde wintersportoord (koninklijke familie) Cortina d'Ampezzo komt
Weer en wandeltijd
Het wandel-hoogseizoen is van 15 juli tot 20 september. In die periode is het meestal goed weer, hoewel rekening gehouden moet worden met onweer in de namiddag. In de zomer komt veel bewolking voor, ook op mooi weer dagen. Met name in het zuidelijke deel kunnen dan bij zuidenwind nevel, neerslag en heftig onweer voorkomen. Bij het overkomen van een koudefront kan de temperatuur opvallend snel dalen en sneeuwval optreden. In september neemt de kans op slecht weer af, zodat tot eind oktober nog gelopen kan worden. Wel zijn veel hutten na 20 september gesloten.
Onderdak
Er zijn veel hutten, waar je in het algemeen ook een warme maaltijd kan krijgen. Kamperen is in het algemeen alleen op campings toegestaan (die in de dalen liggen), voor een langere trektocht ben je dus aangewezen op hutten.
Belangrijkste gebieden
De regio kan worden onderverdeeld in de volgende gebieden en massieven (zie ook de kaart onder deze opsomming):
Westelijke Dolomieten, ten oosten van de rivieren Aldige (Etsch) en Isarca (Eisack). Met onder andere het Schlernplateau, de Sas Songher, de Langkofel, de Sella, de Marmolata en het Palamassief. Het Marmolata-massief kent de hoogste toppen van de Dolomieten (Punta Penia 3.344 m) en is het meest vergletsjerd. De Sella is een machtige, massieve steenklomp, aan vier zijden door dalen omringd. Door de rotsbanden zijn terrassen ontstaan, waarboven een pyramidevormige top uittorent. De noordwand van de Monte Agner (Pallamassief) rijst 1.600 m steil omhoog.
Oostelijke Dolomieten, nog verder naar het oosten. Met onder andere de Pragser (o.a. Fanesgroep), de Sextener (o.a. Tofanen, Pelmo), Amepezzaner, Zoldiner en Belluno Dolomieten (een Nationaal park met o.a. de Schiara). In dit gebied is in de eerste wereldoorlog veel gevochten, waarvan nog talrijke overblijfselen te vinden zijn.
Fleimstaler Alpen ten zuidoosten van Trento. Met de Cima d'Asta, dit gebied lijkt het minste op de klassieke Dolomieten, het bestaat ook niet uit kalksteen; en de Vicentiner Alpen met o.a. de Cima Carega en Cima Grappa, en veel overblijfselen uit de eerste wereldoorlog.
Brenta, het meest westelijk gelegen massief. Samen met de tot de centrale Alpen behorende Adamello vormt de Brenta één van de grootste beschermde gebieden in het Adamello-Brenta park. In de Brenta zijn de beroemdste te vinden. Op onze huttentocht in de Brenta hebben wij enkele hiervan gelopen.
Mendelkamm en Gardameerbergen, met prachtige uitzichten, in het bijzonder over het Gardameer. Vanwege het zachte klimaat en de geringere aanloophoogte zeer geschikt voor in het vroege voor- en late naseizoen |
|
|
|
|